O nas Trasy         • Biebrza         • Puławy         • Topolno i okolice         • Puszcza Białowieska Galeria Linki Kontakt

Bardzo krótka wyprawa rowerowa do Puszczy Białowieskiej, czyli jak Łukasz lubi jeździć swoim nowym samochodem Udział wzieli: Maja, Luke i Adaś W dniach: 13-15 sierpnia 2005 Z Warszawy wyjechaliśmy od razu po pacy, czyli ok. godziny 17. Wszystko po to by maksymalnie wykorzystać długi weekend i żeby w sobote od samiutkiego ranka móc jeździć na rowerkach. Samochód jechał i wyglądał imponująco, nawet jego cień przez szybę, tylko Luke - nasz dyżurny kierowca początkowo się obawiał jazdy z trzema rowerami na dachu. Oczywiście na drogach wyjazdowych z miasta i pod Wyszkowem musieliśmy odstać swoje. Z tego powodu straszliwie głodni i zmęczeni, zaraz za Wyszkowem już po ciemku zatrzymaliśmy się w smażalni ryb. Nie wyglądała może specjalnie ale za to rybka była pierwsza klasa - polecam każdemu (tylko nazwa mi jakoś z głowy wypadła). Z pełnymi brzuchami ruszyliśmy w dalsza drogę. Do Białegostoku dotarliśmy około północy i jakież było nasze zdziwienie kiedy się okazało, że na stacji benzynowej nie da się kupić piwa!!! No ale mniejsza o to, potem się wszystko wyjaśniło. Tak czy tak na naszą kwaterę "u Ireny" w Starym Lewkowie dotarliśmy w środku nocy, szczęśliwie pokoje czekały. Plan na następny dzień był prosty: mieliśmy jechać do najbliższej większej miejscowości Narewki i kupić mapę okolicy z zaznaczonymi szlakami rowerowymi; potem szlakiem mieliśmy jechać do Białowieży, tam zjeść obiad, a potem powrót. Droga zaskoczyła nas zaraz za Lewkowem. Otóż to co na mapie było drogą asfaltową nie miało ani grama asfaltu - była to zwykła bita droga, na szczęście rzadko uczęszczana, więc nie kurzyło się tak strasznie. Niestety jak dojechaliśmy do Narewki (drugiej po Białowieży popularnej miejscowości turystycznej) okazało się, że w sklepach ostatni raz mapy mieli kilka lat temu . W związku z tym mogliśmy polegać tylko i wyłącznie na oznaczeniach drogowych szlaków. Udaliśmy się więc w dalszą drogę do Białowieży. Niedaleko za Narewką wjechaliśmy do Puszczy - na próżno niestety wypatrywaliśmy żubra na wolności, ale co tam - widoki i tak były fajne i droga dobra, a co najdziwniejsze, wcale nie było dużo ludzi. I dalej piękne widoki w Puszczy, malowniczy mostek z niesamowicie zażelazioną wodą - piękny kolor miała w słońcu. W końcu dojechaliśmy do magicznego miejsca, któe nie jest zaznaczone na żadnych wiekszych mapach (poza turystycznymi, które na razie były poza nazym zasięgiem). W Starej Białowieży są piękne stare dęby ale oczywiście nie mogło być tak pięknie. W związku z tym, że kilka dni przed naszym przyjazdem przez całą Polskę przeszły burze i nawałnice - cała ścieżka dębów królewskich była zamknięta . Mogliśmy więc tylko zobaczyć trzy okazy, które stały na polach biwakowych, a reszta scieżki była zamknięta. Niestety znikneły też wszystkie tablice informacyjne, więc nawet nie dowiedzieliśmy się, który dąb jak się nazywał. Trudno pech to pech . Nie pozostało nam nic innego jak ruszyć dalej do Białowieży. Jak tylko minęliśmy znak miejscowości Białowieża za drewnianym płotem zobaczyliśmy bardzo dziwne zabudowania, jak się okazało skansenu. Połaziliśmy sobie po nim oglądajac zagrody, młyny (w jednym był nawet cały młyński kamień) i szczególne tutaj domy "z otwartymi okiennicami". Niestety z Białowieży trzeba było się zmyć tak szybko jak tylko się dało. Po pierwsze w mieście w Parku Pałacowym był jakiś festyn. Muzyka pozostawiała wiele do życzenia, a ludzi tyle, że trudno było przejechać. Niestety mieliśmy też zaplanowany obiad na miejscu, a tu się okazało, że jedyna restauracja to w hotelu na który zdecydowanie nie było nas stać albo grochówka na festynie. Skusiła nas reklama restauracji carskiej, która wisiała na jednym z budynków - restauracja ta miała być 2 km od miateczka. Stała się też rzecz niesamowita - w PTTK udało nam się kupić mape okolicy!! Sukces! Z burczącymi brzuchami ruszyliśmy na poszukiwanie restauracji carskiej. Po kilku kilometrach dojechaliśmy. Fakt - restauracja wyglądała uroczo, urządzona w zabytkowym budynku stacji kolejki wąskotorowej, wszystko odrestaurowane, piękny wystrój wnętrza godzien cara - ale nie naszej kieszeni . Baardzo głodni wróciliśmy do Białowieży, zdecydowani już na tą nieszczęsną grochówke. Kątem oka tylko zauważyliśmy małą restaurację, nie była może pałacowa, raczej można to nazwać barem, ale dało się zjeść, no i ceny były w miarę przyzwoite, choś na pewno nie zasługiwała na miano taniej. Po obiedzie pojechaliśmy do najważniejszego miejsca w okolicy czyli do rezerwatu z żubrami. Droga prowadząca tam jest bardzo ciekawa, jedzie się gęstym lasem przystając co jakiś czas przy tablicach informacyjnych na temat drzew rosnących w okolicy. Tam zobaczyliśmy różne zwierzęta zamieszkujące puszczę. No i najważniejsze z nich, czyli żubry i żubronie. W drodze powrotnej ponownie zatrzymaliśmy się w Starej Białowieży i w trakcie naszego odpoczynku usłyszeliśmy za plecami rozmowę. Okazało się że to leśniczy oprowadzał swoich znjomych po dębowej ścieżce tłumacząc dlaczego jest zamknięta itd. No cóż, nie mogliśmy sobie podarować, no i skoro oni weszli to i my możemy. Co prawda było już stosunkowo późno więc dosłownie przebiegliśmy obok wielkich dębów. Musze jedak przyznać, że robią ogromne wrażenie, warto je obejrzeć i stanąć obok nich. Po krótkiej wycieczce, wsiedliśmy na rowery i ruszyliśmy dalej. Niestety pogoda nas nie ropieszczała, zaczęło mrzyć, zrobiło się ciemno, chłodno i nieprzyjemnie. Dlatego gnaliśmy ile sił w nogach nie zważając na dziury. Dało nam to w kośc potem, oj dało. Jak dojechaliśmy do Narewki było juz zupełnie ciemno, a Łukasz zaczął narzekać na obity tyłek, dalszą drogę do Lewkowa przejechaliśmy juz droga asfaltową. A wieczór spedziliśmy miło w swoim gronie ogładając wieczór kabaretowy w dwójce . Rano okazało się, że nie możemy jechać nigdzie rowerami ze względu na mocno obite tyłki, więc na szybko zdecydowaliśmy pojechać do Hajnówki, do Białegostoku i jakoś tak powłóczyć się po okolicy. W Hajnówce była informacja turystyczna z której niestety nie dowiedzieliśmy się niczego ciekawego (był to automat w ścianie z dotykowym ekranem). Zobaczyliśmy bardzo ciekawą współczesną cerkiew, poszliśmy na lody i na jedno małe piwko do knajpy z pamiątkami po Leninie. Jako, że w Hajnówce zaczęło nam się nudzić pojechaliśmy do Białegostoku, tam też połazilismy po mieście. Zjedliśmy pyszny obiadek w bardzo miłej restauracji, chcieliśmy nawet iść do kina, ale jakoś nam energii zabrakło, wypiliśmy jescze po piwie i zaczęliśmy się zbierać do powrotu. Niestety znów mieliśmy problem z kupnem piwa w sklepie, co nas bardzo zdziwiło. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na tamie w Siemianówce, gdzie rozciągał się całkiem niezły widok, a okoliczna młodzież wybierała się na romantyczne spacery "na tamę". Co niektórzy musieli sobie udowadniać jakieś głupoty Potem jeszcze mieliśmy chwilę czasu na podziwianie okolicy. Wieczorem nasi gospodarze przygotowali nam ognisko, my mieliśmy kiełbaski i piwo, było bardzo fajnie. Mogliśmy podziwiać wieczorne mgły unoszące się nad rzeką Narewką. Po dłuższej chwili gospodarze przyłączyli się do nas i prowadziliśmy dysputy do późnej nocy. Przy okazji tych miłych rozmów dowiedzieliśmy się bardzo wielu ciekawych rzeczy. Między innymi o tym, że w Białymstoku mieszkają bardzo nietolerancyjni i zdewociali ludzie, i że właśnie z tego powodu alkohol jest sprzedawany tylko w specjalnych sklepach itp. Ale dowiedzieliśmy się też, że niedaleko Białegostoku są wsie tararskie, a nawet dowiedzieliśmy się gdzie dokłądnie, ale okazało się, że niestety już nie wystatrczy nam czasu . A tyle tego czasu w Białymstoku zmarnowaliśmy. Ech... Trzeba będzie jeszcze kiedyś tam pojechać. W droge do Warszawy wyjechaliśmy wcześnie. Po drodze mijaliśmy pielgrzymki młodzieży prawosławnej do Grabarki. Skoro tak, to i my zboczyliśmy z drogi i zatrzymaliśmy się na chwile w tym magicznym miejscu. Ruszyliśmy w dalszą drogę w kierunku domu. Po drodze zatrzymaliśmy się również w Drochiczynie. Tam zjedliśmy obiad w miejscowej jadłodajni, w której nie było prawie nic z tego co było w karcie, ale na szczęście jakoś udało nam się cos wybrać. Mogliśmy też podziwiać miejscowe kościoły. Nie omieszkaliśmy też wspiąć się na górę zamkową. A potem już wsiedliśmy w samochód i do domu!

Wszystkie prawa zastrzeżone (c) 2005